اینک میان دو هیچ

چهارشنبه دهم تیر 1388

براستی مرگ٬

پایان زندگی نیست!

پایان زندگی٬

آن سوی باورهایِ به یقین ننشسته٬

در امتدادِ سکوتِ معنی دار رنج و درد٬

افقی به رنگ ملتهبِ رگ هایِ پاره پاره٬

و ترس تکرار زندگی است.

آنجا که٬

مردی٬

همه چیزِ ٬ همه چیزِ٬ همه چیز داشت!

آنجا که٬

ثانیه ها٬

تنها حکایت تلخ تجربه اند٬

آنجا که٬

حقیقت٬

تسلیم زندگی است.

آری٬

براستی مرگ٬

انتهای پوچی نیست.

برای خودم

برای روزهایِ حزن انگیز:

پایان زندگی٬

واژه های تکراری است!

پ.ن : سرنوشت محتوم!

+ نوشته شده در 19:13 توسط آرش.

برخی از حقوق متن‌های نوشته‌شده در این وبلاگ برای نویسنده محفوظ‌ند.
قالب این وبلاگ نیز توسط سایکو تهیه شده و حقوق مربوط به آن هم محفوظ است.