| تبليغات | X |
دیر است٬ گالیا!
در گوش من فسانه دلدادگی مخوان!
دیگر زِ من ترانه شوریدگی مخواه!
دیر است٬ گالیا! به ره افتاد کاروان
عشقِ من و تو ؟ آه
این هم حکایتی است.
اما٬ دراین زمانه که درمانده هر کسی
از بهرِ نان شب٬
دیگر برای عشق و حکایت مجال نیست.
شاد و شکفته در شبِ جشنِ تولدت
تو بیست شمع خواهی افروخت تابناک٬
امشب هزار دخترِ هم سالِ تو٬ ولی
خوابیده اند گرسنه و لخت٬ رویِ خاک.
زیباست رقص و نازِ سرانگشت هایِ تو
بر پرده هایِ ساز٬
اما هزار دخترِ بافنده این زمان
با چرک و خونِ زخمِ سرانگشت های شان
جان می کنند در قفس تنگِ کارگاه
از بهرِ دستمزدِ حقیری که بیش از آن
پرتاب می کنی تو به دامانِ یک گدا.
وین فرش هفت رنگ که پامالِ رقصِ توست
از خون و زندگانی انسان گرفته رنگ.
درتار و پودِ هر خط و خالش: هزار رنج
در آب و رنگِ هر گل و برگش: هزار ننگ.
اینجا به خاک خفته هزار آرزویِ پاک
اینجا به باد رفته هزار آتشِ جوان
دستِ هزار کودکِ شیرینِ بی گناه
چشمِ هزار دخترِ بیمارِ ناتوان...
دیر است٬ گالیا!
هنگام بوسه و غزلِ عاشقانه نیست
هر چیز رنگِ آتش و خون دارد این زمان.
هنگامه رهایی لب ها و دست هاست
عصیانِ زندگی ست.
در رویِ من مخند!
شیرینیِ نگاهِ تو بر من حرام باد!
بر من حرام باد ازین پس شراب و عشق!
بر من حرام باد تپش هایِ قلب شاد!
یاران من به بند:
در دخمه هایِ تیره و نمناکِ باغشاه
در عزلت تب آور تبعیدگاهِ خارک.
در هر کنار و گوشه این دوزخ سیاه.
زود است٬ گالیا!
در گوش من فسانه دلدادگی مخوان!
اکنون ز من ترانه شوریدگی مخواه!
زود است٬ گالیا! نرسیده ست کاروان...
روزی که بازوانِ بلورینِ صبحدم
برداشت تیغ و پرده تاریکِ شب شکافت٬
روزی که آفتاب
از هر دریچه تافت٬
روزی که گونه و لبِ یارانِ هم نبرد
رنگ نشاط و خنده گم گشته باز یافت٬
من نیز باز خواهم گردید آن زمان
سویِ ترانه ها و غزل ها و بوسه ها٬
سویِ بهارهایِ دل انگیزِ گل فشان٬
سویِ تو٬
عشقِ من!
« ه.ا.سایه»
چه جوری بدونم که تو هستی؟ اگه هستی باهام حرف بزن.
یه پرنده به زیبایی خواند.
مرد گفت:صدا در نیار، می خوام صدای خدا رو بشنوم!
شب آمد و مرد زیر آسمان خوابید و گفت: خدایا! امروز که با من حرف نزدی، امشب خودتو به من نشون بده
ستاره ها چشمک زدند تا وقتی خوابش برد.
سحر، از خواب بلند شد و صورتش را در چشمه شست و گفت: خدایا نه با من حرف زدی نه خودتو بهم نشون دادی. لطفا من رو لمس کن تا احساس کنم که هستی.
خداوند دستش را دراز کرد و او را لمس کرد، اما او حس نکرد و پروانه را از خودش راند و ندانست که خدا همان پروانه است!
ستاره خداست، آوازه پرنده خداست، من خدا هستم، زن خداست، تو خدایی، گاو خداست!
مرد: گاو هم خداست؟
زن: می پرسه گاو هم خداست؟
مرد کامل: اگه بگویی نه، پس آنجایی که گاو شروع می شود خدا تمام خواهد شد و خداوند محدود می شود به جایی که گاو نیست.
به هر حال من ، تو ، او ......
پ.ن ۱: معمولا در فیلم های اینچنینی سعی می شود در نقطه عطف داستان انسان را با دلایل کافی و محکم غافلگیر کنند. این دیالوگ نقطه عطف داستان است. قضاوت با شما!!!!
پ.ن ۲: دیالوگ فوق هیچ گونه ارتباطی به عقاید بنده ندارد!
پ.ن ۳: مرد کامل را مردم مرد گاو دار هم می خواندند.
پ.ن ۴: فریاد مورچگان ساخته ای از محسن مخملباف.
پ.ن ۵: خوشحالم که مخملباف از ایران رفت تا خوب فیلم بسازد! هر چند او را سالها پیش در گنگ خوابدیده اش یافتم....
